YaKuza trap 5 :Majou
posted on 23 Apr 2010 11:20 by kazumin“คาซึ!!!!!!!!!”
“คาซึ...นี่ตื่นสิ!!!!”เสียงเข้มๆยังดุต่อ
“คาซึ ตื่นเซ่....อย่าทำให้เป็นห่วงแบบนี้ ไอ้เด็กบ้า!!”....ทำให้เป็นห่วงเหรอ?...เอ้ะ?
ดวงตาสวยใสกระพริบขึ้น....ยังมึนๆงงๆ แต่ได้ยินเสียงอีกคนในห้องถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เป็นอะไรมากไหม?”เสียงแบบนี้.....ทำเอาร่างเล็กสะดุด...รู้สึกหนึบๆที่หัวใจ
เป็นเสียงแบบเดียวกับที่ไอบะเคยใช้เรียกเค้าเมื่อแรกเจอ.....เสียงที่เคยเรียกว่า “คาซึจัง...ในที่สุดก็ได้พบ”
น้ำเสียงอ่อนโยนที่ตัวคาซึนาริไม่มีสิทธิ์พอที่ได้ยินไม่ใช่เหรอ?!!
“เป็นอะไรมากไหม?...เป็นลมไปเลย”มือใหญ่ๆยังคงลูบแก้มไม่ห่าง
ไอบะตกใจมากๆ.......หลังจากที่กรีดร้องสุดเสียงเพราะกลัวเลือด
คนตัวเล็กก็สลบพับลงไปทันที!!!!
ไอบะที่เป็นห่วงแทบบ้า แต่ก็ได้แต่รีบทุลักทุเล ทำแผลตัวเองใหม่....กลัวว่าคาซึนาริลืมตามาเห็นเลือดจะสลบเหมือดไปอีกที
ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาบนเตียง ที่ตอนนี้ไม่มีร่องรอยเลือดที่หวาดกลัว...แม้จะงุนงง
แต่ก็อดเคอะเขินไม่ได้ ....ไอบะกอดเค้าไม่ปล่อยทีเดียว
“ไม่เป็นไรแล้วฮะ...ขอโทษด้วย”นิโนะพูดเสียงเบา...เขาทำเรื่องวุ่นวายอีกแล้ว
“กลัวมากเลยเหรอ?....รู้ไหมว่าคาซึนิ่งไป...ชั้นตกใจมากเลย”พูดไปโดยไม่ได้ฉุกใจเลย....ว่าคุณเจ้าพ่อนับวันจะเผยความรู้สึกทีมีออกมา....จนนิโนะที่ได้ยินยังอดไม่ได้ที่จะเก็บไปคิด
ก็ท่าทางห่วงใยแบบนั้น.....น้ำเสียงแบบนี้
....หรือว่าบางที....
แต่ก็นั่นล่ะ...
ไอบะอาจจะแค่กำลังตกใจเลยเผลอทำดีด้วย.....ปกติร่างสูงร้ายกับนิโนะจะตาย...ไอบะเกลียดชังเรานี่นา
“บ้าชิบ!!!ชั้นไม่อยากให้มีเรื่องบ้าๆพวกนี้เลย.....แล้วทำไมนายมันอ่อนแอแบบนี้หา!!”เอามือจิ้มๆหน้าผากตัวเล็ก...แล้วก็จูบย้ำๆไปบนหน้าผากมนสวยซะอย่างนั้น
....โอเค นิโนะมั่นใจแล้วว่าเค้าคงยังสลบอยู่แล้วฝันไปแน่ๆ ...พยายามส่ายหัวๆ
”ไล่ความคิดเข้าข้างตัวเองหน้าอายออกไปเดี๋ยวนี้คาซึนาริ!” ร่างเล็กคิดในใจ
คนตัวสูงที่กำลังประคองปลอบไม่ห่างนี่ไม่ใช่ไอบะ มาซากิตัวจริงแน่ๆ!
ได้แต่นั่งมองคนตัวโตด้วยความงุนงง!!
“มาซากิซัง...นายถูกยิง”นิโนะพยายามจะบอกว่า...หรือไอบะกระทบกระเทือนอะไรที่หัวรึเปล่า?
“ไม่ใช่เรื่องใหม่...ชั้นชินแล้ว...ตกใจมากใช่ไหม”ส่ายหน้าแบบไม่แคร์...แต่ที่กลัวคือร่างเล็กจะตกใจไปมากกว่านี้ ทุกอย่างรอบตัวไอบะ...หรือตัวไอบะเอง...คงมืดดำเกินไปสำหรับคนตรงหน้า
“เห็นเคยได้ยินว่าอยากออกมาเที่ยวบ้างเลยพาออกมา...บ้านนี้สวยนะ...ในสวนมีต้นส้มด้วย....ตอนเช้าพระอาทิตย์ขึ้นริมทะเลจะสวยมากทีเดียว”เปลี่ยนเรื่องมาปลอบใจ พยายามจูงใจเด็กน้อยออกจากเรื่องที่ทำให้นิโนะกลัว
ไอบะคิดว่า...การมาที่นี่...ที่ที่พิเศษสำหรับเค้า...อาจจะทำให้คนตัวเล็กรู้สึกดีขึ้นบ้าง
รู้สึกดีกับบ้านของตระกูลไอบะ....รู้สึกดีกับไอบะ มาซากิ
ร่างสูงไม่คุ้นนักกับการเป็นแบบนี้....อยากทำให้อีกคนมีความสุข...อยากเห็นร่างเล็กยิ้มสดใส
ปกติไอบะรับมือกับอะไรที่เรียกว่า”ความสัมพันธ์”แบบง่ายๆ
ครอบครอง...ควบคุม
ไม่สิ...เพราะทั้งตำแหน่ง นิสัย รูปลักษณ์ มีคนมากมายอยากเข้ามาหา..พลีให้ง่ายๆและหวังหัวใจของเขา หวังอำนาจเงินทอง
ถึงเขาบังคับควบคุมทุกอย่างจากคาซึนาริได้...อิสระภาพ..ที่อยู่.. การกินการนอน...เซ็กซ์
แต่ตอนนี้ไอบะกำลังกลัว
กลัวว่าสิ่งที่ต้องการ....เป็นบางอย่างที่”บังคับ”เพื่อให้ได้มาไม่ได้!
“ถ้าไม่เจ็บแบบนี้...จะพานายไปนั่งเรือ...ไปดูปลาสวยๆ”ไอบะพูดอวดต่อ...หงุดหงิดไม่น้อย...ทะเลที่นี่สวยมากและเขาอยากให้ร่างเล็กได้สนุกเต็มที่
ไอบะชอบกีฬาทางน้ำ ชอบดำน้ำ เลยอยากอวดทุกอย่างให้นิโนะได้เห็น
เขากะจะพานิโนะนั่งเรือยอร์ชลำโปรดชมทะเล......คิดภาพร่างเล็กดีใจเหมือนเด็กๆคงดีไม่น้อย
“อื้อ..เรือเหรอฮะ”แต่นิโนะนิ่วหน้า....คนตัวเล็กเมาเรืออย่างหนักมาแต่ไหนแต่ไร
“ชั้นไม่ถูกกับเรือ...อาการแย่มากเลย ไม่นั่งเรือดีแล้วนะฮะ”นิโนะพูด ช้อนมองมองคนตัวสูง ตาแป๋ว
ทำท่าเหมือนเด็กจะโดนบังคับให้กินผัก..พยายามอ้อนต่อรอง..แบบนั้นเลย!
ร่างเล็กไม่ชอบเรือ..และที่สำคัญไม่อยากให้ไอบะรู้สึกไม่ดีที่บาดเจ็บ จนผิดแผน ไม่ได้เที่ยวสนุก
เดี๋ยวคุณเจ้าพ่อของขึ้นมาก็จะดุเอาอีกน่ะสิ!
“เหรอ...คาซึนาริชอบแฮมเบอร์เกอร์...กลัวเลือด ..คาซึเมาเรือ..ฮึๆ” ไอบะพูดล้อๆ แค่ไม่นานที่ได้มาเที่ยวด้วยกัน เค้ารู้เรื่องนิโนะเยอะกว่าเวลาเกือบปีที่ร่างเล็กมาอยู่ร่วมบ้าน
นั่นทำให้มีความสุขมาก....รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กๆที่เพิ่งรู้จักกับความรัก
“มีอะไรอีกไหม...ตอนเด็กๆนายเป็นแบบไหน...คงสนิทกับพี่สาวสินะ”ไอบะชวนคุย...อยากให้นิโนะเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง
นิโนะดูนุ่มนิ่มน่ารักยิ่งกว่าเด็กผู้หญิง นึกภาพตามตอนเด็กๆคงน่าเอ็นดูไม่น้อย
ร่างเล็กนิ่งไปสักครู่....เพราะคิดไปว่าไอบะคงอยากรู้เรื่องราวความเป็นไปของคู่หมั้นตัวจริงนั่นเอง..
“เอิ่ม ก็สนิท...พี่คาซึมิชอบวาดรูป..ตัดเสื้อ”ทำไมเจ็บ?...ปวดหนึบ...คนตัวเล็ก..ถูกบีบหัวใจด้วยความรู้สึกอิจฉา
“เหรอ...แล้วพี่นายตัวกระจิ้ดเหมือนคาซึนาริไหม?”คนตัวสูงตั้งใจล้อ...อยากเห็นร่างเล็กงอนตุ้บป่อง
แต่นิโนะไม่ได้มอง..เลยไม่เห็นยิ้มเยาะๆเตรียมหยอกเย้าอย่างสนุกสนานของไอบะ
“ก็ตัวเท่าๆกันฮะ”ตอบเรียบๆ...เสียงเล็กเบาลง แก้มใสเริ่มพองแบบไม่เต็มใจ.....ก้มมองมือตัวเอง
บรรเทาอาการน้อยใจ
คาซึมิจัดว่าเป็นผู้หญิงสูงปานกลาง....แต่คาซึนาริเป็นผู้ชายตัวเล็กมาก
ร่างเล็กมองดูไอบะที่ดูมีความสุขกับการฟังเรื่องพวกนี้....ไอบะสนใจแต่คู่หมั้น
ของเขาสินะ
ถอนหายใจ....อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด
“แต่ชั้นไม่ชอบวาดรูป...ชอบเล่นเปียโนมากกว่า”นิโนะไม่ได้รู้เลย..ว่าที่ตัวเองพูดเสียงตุ่ยๆ...เป็นการงอน...เรียกร้องความสนใจ^^’
“อย่างงั้นเหรอ...ทำไมเพิ่งมาบอกล่ะ....บ้านนี้ไม่มีเปียโนเสียด้วย...งั้นพอเรากลับบ้านใหญ่คาซึนาริค่อยเล่นนะ..ดีไหม”ไอบะพูด ลูบผมนิ่มสวยของนิโนะไปพออกพอใจอยู่คนเดียว
คิดไปเพลินๆว่าคงต้องสั่งคนขนเปียโนมา...ร่างเล็กจะได้มีสิ่งที่ชอบให้เพลิดเพลิน
เวลารอเขากลับบ้านทุกวัน...คาซึนาริจะได้เล่นเปียโนคอย
แค่คิด.....ก็มีความสุขเหลือเกิน
............
“นี่ดึกแล้วนะฮะ”นิโนะเปลี่ยนเรื่อง....ไม่อยากคุยอยากฟังเรื่องอะไรเกี่ยวกับพี่สาวอีกต่อไป.....รู้สึกสมเพชที่ตัวเองเป็นเด็กขี้อิจฉา ทั้งๆที่ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น........คนแก้ขัด คู่หมั้นตัวปลอมแบบนิโนะจะงอนใครได้ล่ะ?
อิจฉาพี่สาวที่เป็นคู่หมั้น...ที่ไอบะแสนจะรัก...ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้นสักนิด
หมั่นไส้ แกมเศร้า....ก็ความสำคัญของเค้าสำหรับไอบะมันช่างน้อยนิด
นิโนะน่ะเป็นแค่ของเล่นบำเรอไม่ใช่เหรอ?
“ก็นอนสิ...แต่ชั้นยังไม่ได้กินยาเลย”ไอบะพูดลอยๆ...ทำท่าแบบที่ชาวบ้านทั่วไป เรียกว่า “อ้อน”ทีเดียว
ไม่ค่อยเข้ากับคนหน้าโหดๆ ตัวใหญ่ๆเท่าไหร่
แต่นิโนะก็เป็นคนขี้สงสาร
“งั้นเดี๋ยวไปเอายามาให้นะครับ...แต่ห้ามดึงแขนอีกนะ”นิโนะพูด แล้วพยาบาลใจดีก็เลยเดินออกไปหยิบยามาอีก
คนป่วยสุดหล่อก็ได้แต่มองตาม....เต็มไปด้วยสายตาเปี่ยมสุข
..........
.................
............
“เอ่อ...ฉัน...นอนโซฟาดีไหม?”นิโนะพูดตะกุกตะกัก ไอบะทานยาแล้ว และทำท่าเหมือนว่าจะให้ร่างเล็กนอนซะที
“ทำไมไม่นอนบนเตียงมีปัญหาอะไร?”อดไม่ได้ที่จะทำตาขวางๆทำเสียงดุๆ...นิโนะจะหาโอกาสบ่ายเบี่ยงขัดคำสั่ง เพราะเห็นว่าตอนนี้เขาไม่มีแรงบังคับงั้นเหรอ?
ไม่มีทางซะหรอก....ฝันหรือไงนิโนะมิยะ คาซึนาริ!
“ก็กลัวไปกระทบแผลนี่นา”คนไม่ป่วยพูดเสียงอ่อย...เหลือบตามองอย่างหวาดๆ
“ไม่ได้...นายนอนนี่...อย่าดื้อให้มากนัก...เด็กอะไร!!”คราวนี้ตัวเล็กๆเลยถูกดึงข้อมือล้มตัวลงบนเตียงนอนข้างๆคนเจ็บ
....และทันที....คุณเจ้าพ่อก็สวมกอดหมับ!
“ไม่...ไม่เอานะฮะ”นิโนะพูด...มือน้อยดันไหล่ไอบะไม่แรงนัก เพื่อให้ร่างสูงหยุด....ไอบะเข้ามาชิดทันทีที่ร่างเล็กเอนตัวนอน
ตอนนี้จมูกโด่งๆซุกไซร้ไปบนซอกคอขาวนวล….หอมผิวนุ่ม สูดกลิ่นบริสุทธ์ของร่างน้อยเต็มที่
ปากได้รูปทิ้งรอยไว้ บนผิวขาว...ร่างเล็กได้แต่กลั้นเสียง และพยายามฝืนตัว ตัวเล็กแรงน้อยเหลือเกิน
“อื้อออออ มาซากิซัง”ผลักๆ...ดันๆ
“ปล่อยมือนะคาซึนาริ..เดี๋ยวโดนแผล!”เสียงทุ้มพูดขู่ใกล้ใบหูนุ่มนิ่ม นิโนะนุ่มนวลน่ากอดไปทั้งเนื้อทั้งตัว
“!!”
ได้ผลทันทีเพราะคนตัวเล็กยังขยาดกับเลือดไม่หาย นิโนะไม่กล้าขัดขืนและไอบะก็ได้ใจ..บีบ..ลูบ..ฝ่ามือหนาๆ
คลึงยอดอกเล็กอย่างได้ใจ.....จูบกัด...บดเบียดเร่าร้อน.......เขาต้องการคาซึนาริ...และร่างเล็กไม่มีสิทธิ์อิดออด!
แผ่นหลังบางถูกรัดชิดใกล้ ให้ร่างแนบเนื้อกับกล้ามเนื้อแข็งแรงของไอบะมากขึ้น
“อืมมมมมม....คาซึนาริ.....ดีจัง!!”
..”อย่านะฮะ..”คนน่ารักสะอื้นเบาๆ ...ดวงตาใสมีน้ำตาคลออยู่
ไอบะที่เพิ่งถามถึงพี่สาว...ไอบะที่ไม่เคยมองเค้าในแง่ดี
....แล้วก็กลับกอดจูบรังแกเขาเช่นทุกครั้ง ราวกลับเป็นเรื่องธรรมดา...ทำเหมือนว่าเป็นหน้าที่ของบำเรอ
สำหรับไอบะแล้ว...คาซึนาริคนนี้ไม่มีชีวิตจิตใจ?…..ทำไมเป็นคนใจร้ายแบบนี้!!
“ชี่!อย่าเกร็ง.....คาซึนาริ”ไอบะพูดเสียงนุ่ม จูบไปบนไรผมของร่างเล็ก ปลอบประโลม จ้องคนที่อยู่ใต้ร่างอมยิ้ม
“มองชั้นนะ.......ชั้นไม่อยากให้คาซึนาริร้องไห้...อยากให้มีความสุข”....อยากให้รัก...หลงไหลมาซากิคนนี้
“อย่าเกร็ง...มองชั้น...เด็กดี”ยิ้มจัดจ้า.....ลูบไล้ร่างงามอย่างหลงใหล
นิโนะเงยหน้าขึ้นมอง...ไอบะที่กำลังยิ้ม ร่างสูงมองตัวเขาอย่างอ่อนโยน
โง่รึเปล่าถ้าจะคิดว่าเป็นรอยยิ้มแห่งความพึงใจ
“ไม่เจ็บหรอกนะ...ชั้นจะไม่ทำให้นายเจ็บ..ดีไหม?..อืมมมมม”เสียงครางหนักๆอย่างพอใจ สอดกายเข้าทำรักกับร่างจ้อยบอบบาง
ร่างกายสูงสง่าของไอบะไม่สมดุลกับตัวเล็กๆของนิโนะเลยแม้แต่น้อย
มือร้อนแตะผ่านเรือนกายที่สั่นระริก....มองด้วยสายตาที่จะหลอมให้นิโนะละลาย
“อ๊าๆๆๆฮึก มาซากิซัง...อื้ออออออออออออออ”เสียงสูงหวานใส....ปลดปล่อยอารมณ์อ่อนไหว
“คนไม่รู้จักจำ”....คาซึนาริที่ถูกอารมณ์รุ่มร้อนชักจูง จึงได้แต่ทอดกาย....เคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันหวานฉ่ำช่ำชอง
“ไม่ได้มีความรักอยู่สักนิด...ไม่ใช่เหรอ?”
ร่างสูงสอดนิ้วเข้าไปในสาบเสื้อ สัมผัสผิวบาง จูบกอดไปอย่างหลงใหล....นิโนะช่างน่ารัก...จนแทบจะทำให้บ้าตายอยู่แล้ว
สะโพกขาวนวลนุ่มมือ....ร่างกายของคาซึนาริเหมือนสร้างมาเพื่อถูกรัก
เป็นสิ่งที่เกิดมาเพื่อให้เค้าหลงจนโงหัวไม่ขึ้นโดยแท้!!
นี่เป็นครั้งแรกที่นิโนะโอนอ่อนผ่อนตาม..........ไอบะไม่ได้ใช้กำลังบังคับคนน่ารักตรงหน้า...ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเหมือนที่ผ่านมา
ร่างน้อยไม่รู้เดียงสาตอบโต้น่าเอ็นดู....นั่นทำให้ไอบะแทบหยุดหายใจ
ร่างสูงจูบแล้วจูบอีก...ยัง..ยังไม่มากพอ...”คาซึนาริ....นายนี่มัน!....ทำไมถึงยั่วแบบนี้...เด็กอะไร!!!”
“มาซากิซัง”เสียงหวานที่เรียกชื่อเขาสั่นไหว นั่นทำให้ไอบะแทบลุกเป็นไฟ
นิโนะสวยเหลือเกินและมีผิวขาวผ่อง.......ร่างเล็กจูบกล้าๆกลัวๆตอบเมื่อไอบะจูบลึกไปบนริมฝีปากสวย
แอ่นหลังเมื่อถูกสัมผัสยอดอกสีชมพู...ส่งเสียงครางหวานสูง
คนป่วยลืมไปแล้วว่าตัวเองเจ็บอย่างไร
เพราะได้ยาแก้ปวดที่ทั้งน่ารัก ทั้งหวานหอม.........ก็เลยชิมไปทั้งคืนไม่มีวางมือ
............
...........................
“รัก”
เสียงบอกรักแผ่วพลิ้ว....ที่ทั้งสองคนบนเตียงต่างบอกเบาๆกับหัวใจตัวเอง
............
...........................
ร่างเล็กตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นต่างกับทุกวัน
เมื่อคืนที่ผ่านมาแตกต่างไปจากเคย ทั้ง อาหารค่ำอบอุ่น
บ้านตากอากาศหลังงาม
รวมไปถึงท่าทางอ่อนโยนลงของไอบะ
ถึงจะตกอกตกใจเรื่องที่เห็นคนโดนยิงเป็นครั้งแรก.......แต่ก็มีหลายอย่างที่ทำให้ร่างเล็กอดที่จะมีความสุขใจไม่ได้
นิโนะตื่นก่อนอีกคนที่สลบไสล.......ไอบะเป็นคนป่วยที่ไม่รู้จักประมาณตนจริงๆ
เมื่อมองไปที่ร่างสูงที่กำลังหลับ........ก็รู้สึกขัดเขินนัก.....ค่ำคืนที่ผ่านมา ตัวเขาเองมีความสุขแสนหวาน
นิโนะปิดแก้มแดงๆที่เริ่มร้อนฉ่าๆ เพราะคิดว่าตัวเองเป็นเด็กลามก เหลือเกิน
หลงใหลชื่นใจ ไปกับความใจดีที่ไอบะเผลอมอบให้?
เมื่อพยายามลุกจากเตียง ก็เห็นทั้งร่องรอยของไอบะฝากไว้เต็มกายไปหมด
คนตัวเล็กแก้มแดงจึงลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบไปเข้าห้องน้ำ
..........................
....................................
..........................
“แกบอกมันแล้วใช่ไหม?”จุนหันมาถามโช........ซึ่งกำลังจิบกาแฟอยู่บนรถคาดิแลคของเขา....โชยังไม่ได้นอนเกือบทั้งคืน สะสางงานให้เสร็จ ต้องติดต่อนู่นนี่วุ่นวาย
“เออ โทรไปแล้วฝากข้อความไว้...ฉันโทรไปหาลุงพ่อครัวมันอ่ะ....เค้าบอกว่าเดี๋ยววันนี้เค้าจะเข้าไปดูแลมันให้แต่เช้า”โชตอบเพลียๆ
“เอาไงเนี่ย?...ชั้นยังต้องแวะไปบริษัทเอาเอกสารไปให้มันเซ็นด้วยนะ”จุนพูด....ดูนาฬิกาแล้วทำหน้าหนักใจ “สงสัยเย็นโน่นถึงจะได้ไปบ้านพักตากอากาศของไอ้บ้านั่น”
ถึงจะยุ่งกับธุระเยอะแยะแต่เช้า....แต่ดูเหมือนงานยังไม่ลดลงเลย
ก็พ่อหัวหน้าใหญ่ หรืออีกนัยหนึ่งคุณประธานบริษัทชิ่งหนีไปกับคู่หมั้นเก๊ที่บอกปาวๆว่ามีไม่ความสำคัญสักนิด ซะอย่างนั้น
งานท่วมหัว....กับเรื่องต้องสะสางบานตะไทเลยถูกสุมไว้.....ไอบะมีลูกน้องมากมาย...แต่ไม่เคยยอมมีมือขวาไว้ผ่อนงาน
คุณเจ้าพ่อไม่ไว้ใจใครนัก....ที่สำคัญปกติงานไม่ว่าทั้งงานด้านมืดหรือ ธุรกิจฉากหน้า ร่างสูงก็จัดการคุมได้คนเดียวสบายๆ
โชในฐานะที่ช่วยดูด้านกฎหมายธุรกิจ กับจุน..
..เพื่อนซึ่งถือว่าเป็นญาติห่างๆมีหุ้นอยู่บางส่วนในธุรกิจด้านอาวุธของไอบะเลยต้องหัวปั่นกันใหญ่
“rrrrrrr”
“ฮัลโหล....ซากุไรครับ”ใครโทรมาอีกวะ -*-....คุณทนายออกจะฉุนๆ
“หา??....อะไรนะ!!!”จุนซึ่งขับรถอยู่ต้องหันมามอง....โชโวยวายเสียงดังทำไมวะ
หน้ายุ่งๆของโชหันมา.....สีหน้าบอกให้รู้...งานเข้า!
“เกิดเรื่องอะไรยุ่งไปได้กว่านี้อีกวะ”จุนถามแบบโคตรไม่อยากรู้คำตอบ เมื่อเพื่อวางโทรศัพท์แบบหมดแรง
“โอโนะกำลังพา นิโนมิยะ คาซึมิไปบ้านคารุอิซาว่าตอนนี้แล้ว!!!!”
.............
.................................
..................
"rrrrrr"
เสียงโทรศัพท์ของบ้านคารุอิซาว่าดังขึ้น
นิโนะที่กำลังเช็ดผมอยู่ก็มองอย่างลังเล......."จะรับดีไหมนะ?"
คราวก่อนที่นิโนะถือวิสาสะรับโทรศัพท์ของไอบะ........ร่างสูงก็โกรธหนักหนา
"แต่อาจจะเป็นเรื่องสำคัญ...อาจจะเป็นคุณลุง อาจจะเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของมาซากิซํง"
แต่ไอบะที่กำลังหลับสนิท....ด้วยความเหนื่อยและฤทธิ์ยา
ร่างเล็กเลยได้แต่ยืนจ้องโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด
....ละล้าละลัง...ตัดสินใจไม่ถูก....
........................
................
To be con
Min's talk
หายไปนานเลย แล้วกลับตอนนี้ก็สั้นด้วย
โฮะๆๆ
อย่าโกรธแพร์เลยนะคะ...ตัดฉับตอนนี้เพราะจำเป็น M(> <)M
อย่าพึ่งเคืองกันนะคะ (หวังว่าจะมีคนรออ่านอยู่บ้างน้า > <)
เอาล่ะตอนนี้พี่พระเอกเค้าไม่ค่อยโหด...ป่วยหมดฤทธิ์...หลายๆคนที่หมั่นไส้พี่เค้าคงสาแก่ใจ(รึเปล่านะ?555)
แต่อย่างว่าแหละค่ะ คุณพี่สาวน้องหมวย..มาแล้ว!
อะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเล็กต่อ..ต้องรอดูกันไปนะคะ
ถ้าใครคิดว่าคุณเจ้าพ่อแกสิ้นฤทธิ์ไปเรียบร้อยแล้ว...โฮะๆ...คงต้องคิดกันใหม่(สะบัดผม)
โปรโมตบลอกแพร์
ไม่มีฟิกแต่มีแต่เรื่องไร้สาระ ไปอ่านไปเมาท์กันได้นะคะ
รหัส ninoaiba<บอกหมด..ไม่รู้จะมีรหัสไว้ทำไม มีไปเท่ๆอย่างนั้น ก้ากกก>
http://kissmykazu.blog125.fc2.com/
p.s1 ขอบคุณทุกคนที่ทวงถามฟิกนะคะ...ทำให้มีกำลังใจในการแต่งมาก > < ว่ายังพอมีคนอยากอ่านอยู่
นี่เป็นเรื่องยาวเรื่องแรก ยังมีข้อผิดพลาดเพียบ ยังไงฝากด้วยนะคะ
p.s 2 ข้อผิดพลาดใหญ่โคตรที่ทำให้แทบไปผูกคอตาย
คือ "คารุอิซาว่าในประเทศญี่ปุ่นเป็นเมืองที่ไม่มีทะเล"
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!
ขอให้ผู้อ่านทุกท่านที่คงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับญี่ปุ่นดีกว่าแพร์เยอะ อภัยในความง่าวของดิชั้นด้วย
เอาเป็นว่าถึงจะเรียกว่า คารุอิซาว่า แต่ในเรื่องเป็นเมืองตากอากาศที่มีทะเลนะคะ -_-A
อยากร้องไห้ด้วยความอายและความโง่...แต่ก็ทำไม่ออกเพราะเป็นคนค่อนข้างหน้าด้านเกินไป5555